::: آخرین موعود :::

ای سیدما، ای مولای ما

من جان ناقابلی دارم، جسم ناقصی دارم

اندک آبرویی هم دارم که این را هم شما داده اید.

همه اینها را کف دست گرفته و در راه این انقلاب

و اسلام فدا خواهم کرد.این هم نثار شما باشد.

سید ما ، مولای ما ، دعا کن برای ما 

یا مهدی...

بي قرار درد غربت، گوشه اي تنها نشستم
اي تمام باور من! از غم رويت شکستم

ز انتظارت بر لب آمد جان از غم خسته من
کي به پايان ميرسد اين غصّه پيوسته من؟

رفته از دل صبر و تابم دور از رخسار ماهت
مينشينم تا هميشه اي اميد من به راهت!

من غريبي دردمندم بي تو اي آرام جانم!
چارهاي کو بر غم و بر ماتم و درد نهانم؟

اي نگاه مهربانت چاره ساز دردهايم!
بي تو درماني ندارد اين غم بي انتهايم

بيقرار لحظه هاي دير پاي انتظارم
ميرسي آيا به فريادم؟ گل باغ بهارم!

آقا بیا تا زندگی معنا بگیرد

شاید دعای مادرت زهرا بگیرد

آقا بیا تا با ظهور چشم‌هایت

این چشم‌های ما کمی تقوا بگیرد

آقا بیا تا این شکسته کشتی ما 

آرام راه ساحل دریا بگیرد 

ای پادشه خوبان داد از غم تنهایی

دل بی تو به جان آمد وقت است که باز آیی

دایم گل این بستان شاداب نمی ماند

دریاب ضعیفان را در وقت توانایی

دیشب گله زلفش با باد همی کردم

گفتا غلطی بگذر زین فکرت سودایی

صد باد صبا اینجا با سلسله می رقصند

این است حریف ای دل تا باد نپیمایی

مشتاقی ومهجوری دور از تو چنانم کرد

کز دست بخواهد شد پایاب شکیبایی

با رب به که شاید گفت این نکته که در عالم

رخساره به کس ننمود آن شاهد هر جایی

مقام معظم رهبری آیت الله خامنه ای

محراب جمکران 

دلم قرار نمی گیرد از فغان ، بی تو

سپندوار زکف داده ام عنان ، بی تو

زتلخکامی دوران شده  دلم  فارغ

زجام عیش پی تو نکرد جان، بی تو

چو آسمان مه آلوده ام   ز تنگدلی

پر است سینه ام از انده گران ، بی تو

نسیم صبح نمی آورد  ترانه  شوق

سر بهار ندارند  بلبلان ،  بی تو

لب از حکایت شبهای تار می بندم

اگر امان دهدم چشم خون فشان، بی تو

چو شمع کشته، ندارم شراره ای به زبان

نمی زند سخنم ، آتشی به جان، بی تو

ز بیدلی و خموشی چو نقش تصویرم

نمی گشایدم از بی خودی،زبان، بی تو

از آن زمان که فروزان شدم زپرتو عشق

چو ذره ام به تکاپوی جاودان، بی تو

عقیق صبر به زیر زبان تشنه  نهم

چو یاد آرد از آن شکرین دهان، بی تو

گزاره غم دل را مگر کنم چو« امین »

جدا زخلق به محراب جمکران، بی تو

یاهو

در اضطراب چه شب‌ها که صبح شان گم شد
چـه روزهـا کــــه گـرفـتـــــار روز هـفــــتـم شد

چه قدر هفته پر از شنبه شد، به جمعه رسید
و جـمـعــــه روز تـفــــرّج بـــــرای مـــــردم شـد! 

چه قــدر شنبـه و یـک شنبـه و دوشنـبه رسید
ولی همـیشه و هـر هـفـتـه جـمـعـه ‌هـا گم شد 

چه هفته‌ها که رسید و چه هفته‌ها که گذشت
شمـارشی کــه خلاصـه بـه چـنـد و چـنـدم شد 

و هـفـتـه‌ای که فـقـط ریـشه در گذشتن داشت
بـرای شعـله کـشیـدن بـه خـویـش هـیـزم شد

نـه شنـبـه و نـه بـه جـمـعـه، نـه هیـچ روز دگر
در انتــظار تـو قـلـبـی پـــر از تـلاطـــــم شد !؟ 

کـــدام جــمـعـه‌ مـــوعـــود می‌زنـی لـبـخـنـد
بـه این جـهـان کـه پـر از قـحطی تبسم شد؟

بــرای آمــدنـت جـــمــعــه‌ای مـعـــیــن کـــن
کـه هـفتـه‌ها همـه‌شـان خـالی از تـرنـم شد

//----------------------------------------------------

برگرفته از وبلاگhttp://zaernia.blogfa.com/

چه جمعه ها که یک به یک غروب شد نیامدی

چه بغضها که در گلو رسوب شد نیامدی

خلیل آتشین سخن ،تبر به دوش بت شکن

خدای ما دوباره سنگ و چوب شد نیامدی

برای ما که خسته ایم و دلشکسته ایم نه!

ولی برای عده ای چه خوب شد نیامدی!

تمام طول هفته را به انتظار جمعه ام

دوباره صبح، ظهر، نه! غروب شد نیامدی

آجرک اله یا صاحب الزمان(عج)

آقا جان...

 جمعه با نام تو متبرك شده و

با ياد آمدنت گره خورده است.

بیا وبه این انتظار خاتمه ده...