::: آخرین موعود :::

چگونگي بهره‌بردن از امام زمان (عج) از نگاه آيت‌الله جوادي آملي

مي‌توان امام (ع) را چونان مغناطيسي دانست كه شاخص قبله‌نماي قلوب انسان‌ها و قطب‌نماي تمام هستي به سوي آن وجود مبارك جهت مي‌گيرد، تا گمشدگان صحراي جهالت را به خورشيد وجودش رهنمون شود

در كتاب «امام مهدي عجل‌الله تعالي فرجه‌الشريف موجود موعود» آيت الله جوادي آملي كه تابستان امسال توسط انتشارات اسرا و با تحقيق و تنظيم سيد محمد حسن مخبر منتشر شده در بخشي از اين كتاب نظرات اين حكيم فرزانه درباره چگونگي بهره‌مندي از وجود مقدس حضرت ولي عصر در زمان غيبت آمده است:
برخي چنين مي‌انديشند كه چون امام چراغ هدايت است، برخورداري از نور وجودش در گروه دسترسي به اوست و از سوي ديگر، مراجعه به امام براي پاسخ به مسائل شرعي و مشكلات علمي و اجراي حدود و قوانين كه ثمره وجود مبارك حضرت است در عصر غيبت ميسور نيست، زيرا غيبت مانع افاضه آن مشعل هدايت و استفاضه مؤمنان مي‌گردد. حال كه چنين است، چرا امام (ع) بايد در غيبت به سر برند و مؤمنان از فيض وجود مباركشان بي‌بهره بمانند؟
آنچه در چنين انديشه‌اي از فوائد وجود امام و مشروط به حضور ايشان بيان گرديده است، تنها بخش كوچكي از آثار وجود آن حضرت است، چون تأثير امام معصوم (ع) در نظام آفرينش، والاتر از آن است كه به امور خاص و مشروع به حضور مشهودانه محصور شود. ..

 مهدی(عج) در اندیشه حاج اسماعیل دولابی

قبل از بارش باران، تند بادی بر می خیزد و گرد وغبار زیادی برپا می کند و همه خس و خاشاک ها و آشغالها را از روی زمین جارو می کند.

 اما اگر کمی صبر کنیم باد آرام می گیرد و باران می بارد و سپس ابرها کنار می روند و هوا لطیف  وآفتابی میشود.

آشوبها و نابسامانیها یی که در روزگار ما در سراسر جهان پدیدار شده است نزدیک شدن هوای لطیف و آسمان صاف و آفتابی عصر ظهور را بشارت می دهد.

امام مهدى، عليه ‏السلام، در بيان شهيد آوينى

اين قرن قرنى است كه حق در كره زمين به حاكميت‏ خواهد رسيد آينده در انتظار توست.

در اين سالهاى نخستين قرن پانزدهم هجرى قمرى پيشگويى حضرت نبى اكرم، صلى ‏الله ‏عليه ‏وآله، به تحقق پيوست و قوم سلمان فارسى، ايرانيان، طليعه ‏دار نهضت آخرالزمانى اسلام، علم قيام انبيا را بر دوش گرفتند و وجودشان شمسى تازه شد كه در خلاصه ظلمانى جاهليت ثانى تولد يافت.

در ميان بيداردلان سراسر كره ارض هستند بسا دلدادگانى كه اين عهد تازه را دريافته‏ اند و به خيل منتظران موعود پيوسته ‏اند. منتظران موعود اهل مبارزه‏ اند و مى ‏دانند خلوص عشق موحدين جز به ظهور كامل نفرت از مشركين و منافقين ميسر نخواهد شد اما از آن فراتر اهل ولايت و اطاعتند و انتظار مى ‏كشند تا فرمان چه در رسد.

بسيجى خود را در نسبت ميان مبدا و معاد مى ‏بيند و انتظار موعود و با اين انتظار هويت تاريخى انسان را باز يافته است و خود را از روزمرگى و غفلت ملازم با آن رهانده. او آسايش تن را قربانى كمال روح كرده است و خود را نه در روز و ماه و سال و شهر و كوچه و خيابان كه در فاصله ميان مبدا و موعود تاريخ باز شناخته است.